Wat is dat toch een uitdaging: samen spelen. En zeker als er een perfectionistische broer een beeld in zijn hoofd heeft van “het perfecte spel” en dat kleine zus het enerzijds niet goed begrijpt en anderzijds ook wel in een neen-periode zit. Ik zucht vaak eens heel diep en laat ze nu en dan eens schreeuwen tegen elkaar. Ze moeten toch leren rekening houden met elkaars gevoelens en wensen? Maar hoe doe je dat? Opvoeden is echt het moeilijkste wat er bestaat. Dat gevoel heb ik toch vaak hoor! Maar de momenten dat het lukt (zie foto) is het suuuuuuuuuuper genieten!
Het wordt ook wel tijd dat ze terug naar buiten kunnen. Het spelen in de living is wel saai na een tijd. De glijbaan, de kippen, het gras, het huisje… Alles ziet er nu zo aanlokkelijk uit! Lente: kom maar gauw!
Met de lente komt ook onze verbouwing heel dichtbij. We starten volgend weekend. Duimen maar!!!
Het foto album is ook weer wat aangevuld. Als je wilt zien hoe onze spruitjes veranderen, dan neem je maar eens een kijkje daar.

Gisteren zijn we op controle geweest bij kind en gezin. Matilda werd weer gewogen en gemeten en dit zijn de resultaten:
79,5 cm : percentiel 20
9kg 030g : percentiel 3
Ze volgt dus de curve van “klein tenger pietje”. Voor de rest is ze gezond verklaard. Enkel nog wat vocht achter haar linker oortje dat maar niet weg gaat, maar als ze er geen last van heeft, moet er geen buisje gestoken worden. Hopelijk verdwijnt het vanzelf, eens ze een tijdje geen verkoudheden meer heeft (ik vermoed dus tegen de zomer pas).
We zijn toch wel opgelucht dat ons meisje genoeg groeit en bijkomt en vooral dat ze goed ontwikkelt: ze loopt echt heel vast, ze praat al met kleine zinnetjes, ze heeft het woordje “neen” al ontdekt, … Een echte peuter dus!
Onze Miro wordt niet meer onderzocht in kind en gezin: voor hem wachten we het eerste medisch onderzoek af op school. Dat is gepland in het 2de semester. We weten dat hij 13kg weegt (voor 3,5jr is dat ook weinig ja, dat is ongeveer percentiel 5, dus hij is ook even tenger als zus). Maar hoe groot hij is… Ik weet het eigenlijk niet. Het is iets tussen 95cm en 1meter. We zullen hem nog wel eens tegen de muur zetten met een winkelhaak ofzo…

De kerstvakantie is al goed ingezet! Zoveel centimeters sneeuw! Deze week vonden de kindjes het al heel mooi om naar te kijken en was Matilda zeer geïnteresseerd om het te ontdekken (kijken, ruiken, proeven, voelen, kneden…). Dit weekend was het toch wel ideaal weer om een sneeuwman te maken met Miro: hoe rol je een sneeuwbal, hoe bouw je de sneeuwballen op elkaar, hoe maak je een gezichtje,… Het was voor hem precies allemaal nieuw. Hij was vooral heel kieskeurig in de keuze van de mond: achteraan onze tuin, onder de eik, zochten we onder de sneeuw naar een geschikte lachende mond. Uiteindelijk heb ik de knoop moeten doorhakken, want geen enkel takje was goed genoeg voor Miro. Hij had iets in gedachten, en vond het niet terug tussen de takjes. Ons pietje precies!
Matilda was aan het genieten van een heerlijk middagdutje toen de sneeuwman het levenslicht zag en eerlijk gezegd: ze was helemaal niet onder de indruk toen ze wakker werd. Ze reageerde alsof de sneeuwman er al altijd geweest was. Wacht maar tot volgend jaar: dan kan zij ook mee sneeuwballen maken en helpen rollen! Eens zien hoe indrukwekkend ze het dan zal vinden!
In het foto album (rechterkolom) vind je alweer nieuwe foto’s.

Met een klasje van op school gingen we laatst naar de kinderboerderij waar ze ons klaaskoeken leerden bakken. Met het receptje bij de hand, wou ik het thuis ook eens proberen. Na hun middagdutje op woensdagnamiddag wou ik aan de slag gaan. Maar pech oh pech, Miro kwam maar weer eens met zijn verkeerde been uit bed en had maar één antwoord klaar op al mijn vragen: “neen”. En als Miro zo opstaat, is daar weinig aan te doen, tenzij hij het zelf wilt. Hem negerend, ben ik dan maar met Matilda aan de slag gegaan om het deeg te maken. Gelukkig draaide Miro beetje per beetje bij en wilde hij ook meedoen. Matilda vond de deegrol en het stiekem proeven van het deeg het leukst. Miro vond het schilderen met eigeel wel het plezantst. ’s Avonds, toen papa thuis kwam, was Miro daar al met een hele bakplaat! Trots dat hij was!

Op 11 november kwam Sint-Maarten langs bij ons. Miro had echt afgeteld op de kalender. De avond ervoor had hij wel nog erg veel schrik: “Gaat de Sint écht niet naar boven komen in mijn kamer? Echt niet?” Ik kon hem geruststellen en hij sliep even goed als anders! Slapen kan hij altijd en overal, onze slaapkampioen!
De volgende dag vond Miro de brug van de duplotrein in zijn pakje en Matilda kreeg een loop-telefoontje. Matilda had trouwens geen oog voor de cadeautjes, ze zag de rondgestrooide snoepjes liggen (mini-beertjes) en at die allemaal op, het is te zeggen, ze slikte ze gewoon in, er kwam geen knabbelen aan te pas.
We mochten ook naar oma en opa en daar bracht de sint een robot met afstandsbediening voor Miro en een tweelingbuggy voor Matilda. Ook kregen ze lekkere chocolade!
In de winkel waar de sint-chocolade vandaan kwam, werd er ook een wedstrijd georganiseerd: raad hoeveel de chocolade laars weegt en je wint de laars! En ja hoor, oma en opa hebben die gewonnen. Er kwam zelfs nog een schiftingsvraag aan te pas omdat er 2 identieke antwoorden het dichtst bij waren. Resultaat: een laars van 2kg448! Wat kan opa goed schatten!

Roze, prinsesjes, bloemen, frullekes,… Ja, we doen er ook aan mee. Want zeg nu zelf: het is toch schattig. Ons kleine prinsesje is inmiddels al een goeie 16 maanden oud en ze is momenteel een vrolijke peuter die alles een uitdaging vindt. Ze heeft lef en ze is niet kleinzerig. Bij vreemden is ze wel beschaamd, een tikkeltje verlegen, maar ze ontdooit wel snel. Dé truc om haar vertrouwen te winnen is momenteel “kijken in boekjes”. Ook papegaait ze alles na wat iedereen zegt. Ze zingt al graag liedjes mee, oefent nu om achteruit en zijwaarts te lopen, wil al vanalles alleen doen (wasmachine vullen, kleertjes afdoen, jasje aan de kapstok hangen, eten en drinken,…) en dat lukt vaak al. Maar soms is het zeer frustrerend voor haar en dan tiert ze wel héél hard. Maar haar helpen: nee hoor! Ze smijt het dan nog liever heel hard op de grond. Een karaktertje heeft ze al, en dat merken we meer en meer. Ze kan al zoveel en het lijkt alsof ze elke dag bijleert momenteel. Wat genieten we van ons kleine prinsesje.
Intussen hebben we het foto album nog wat aangevuld. Maar we merken dat we de laatste maanden veel te weinig foto’s getrokken hebben. We zijn zo hard bezig met de voorbereidingen van onze verbouwingen, dat we iets minder tijd hebben… Onze bouwaanvraag is binnen, dus we moeten nu heel wat opzoeken over materialen, aannemers, … en dat slorpt wel heel veel tijd op. Hopelijk gaan al die voorbereidingen ons een heel vlotte verbouwing opleveren met een mooi resultaat. Fingers crossed. En als jullie nog tips hebben: laat het ons maar weten! Alle info welkom!

Tongeren kermis! De eerste keer voor Miro, Matilda en ook voor mij. Maar voor Matilda was het wel heel speciaal: de eerste keer op de draaimolen. En wat heeft ze ervan genoten! Ze geniet van elke seconde, wil alles uitproberen en tiert als het gedaan is! Miro durft ook al meer, sinds hij naar school gaat, is hij toch wel veranderd, waarschijnlijk door zich te vergelijken met de andere kinderen en dan vooral met de durfals! Het is goed zo, laat hen maar plezier hebben, wij hebben evenveel plezier door naar hen te kijken. Op de foto’s zie je hoe Matilda geniet van de attracties en daarna hoe ze reageert als ze eraf moet. Herkenbaar zeker?