Zaterdag is Miro 2 jaar geworden. Wat een grote jongen al. We waren dit weekend in Limburg, bij oma en opa ginder. Zaterdag was het eigenlijk dubbel feest: naast Miro’s verjaardag vierden we ook een geboortefeestje voor Matilda. Heel wat familieleden van papa kwamen ons meisje bewonderen. Het was een gezellige bedoening maar Miro heeft het nog altijd wat moeilijk met drukte. Reken daarbij nog zijn peuterpuberteit en het kan niet meer stuk. Hij had er dit weekend wel weer super veel last van: “ik ben twee en ik zeg nee” was een uitdrukking die hem heel goed paste. Of hoe je je eigen zoon soms een ettertje kunt vinden op die leeftijd. Erg hé, daarna heb ik er dan weer ongelooflijke schuldgevoelens over! Ik denk dat iedereen dat wel eens heeft maar dat de meesten het niet durven toegeven?
Oh ja, uiteindelijk heeft Miro (tussen het huilen en koppig zijn door) zich wel goed geamuseerd. Hij heeft heel leuk getekend met opa Eddie, heeft helpen koken met oma Marie-Jeanne, heeft veel gepuzzeld en met blokken gebouwd met Tantann, heeft gevoetbald met nonkel Hans en heeft zijn nieuwe glijbaan uitvoerig bekeken en al “een beetje” erop durven spelen. Ja, Miro heeft wat tijd nodig om met iets nieuws te spelen, zeker als het er “gevaarlijk” uitziet.
Matilda heeft iedereen overdag gecharmeerd en heeft het ons weer wat moeilijker gemaakt ’s avonds. Oma en opa weten nu ook wat we bedoelen met “krijsen tot ze geen adem meer heeft”. Ja, nog steeds tot 1u ’s nachts of nog langer… Tsja, niet veel aan te doen, we proberen zoveel mogelijk te genieten overdag en wisselen elkaar wat af ’s avonds. Ons meisje heeft pit!
De foto’s hadden wat vertraging, maar ze zijn intussen aangevuld.
This entry was posted
on Monday, June 30th, 2008 at 15:15 and is filed under dagboek.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
July 7th, 2008 at 10:12
Een beetje laat, maar toch: Happy Birthday Miro!
‘t Ziet er precies echt wel n’een groten uit he!