Kinderarts
Begin juli werden we door onze huisarts doorverwezen naar de kinderarts. Hij vond het de moeite om ze allebei eens te laten onderzoeken. Miro heeft veel te vaak diarree, is vaak zeer vermoeid alhoewel hij zeer veel slaapt, is vaak lusteloos en slap, heeft nooit honger, … Matilda valt af alhoewel ze heel veel eet en ze zakt nog steeds in haar gewichtscurve, ze zat er zelfs onder nu. Bezorgd als we zijn, trokken we dus naar het ziekenhuis.
Na heel wat onderzoeken (algemeen onderzoek, bloedonderzoek, echografie, radiologie, xylose test voor de darmen) is dit nu het resultaat:
- Matilda is een doorjagertje en moet heel veel calorieën aangeboden krijgen om voldoende op te kunnen nemen! Ook wat extra vitamientjes!
- Miro is in een vicieuze cirkel terecht gekomen waarbij hij chronische verzuring van het bloed heeft. Ik had er nog nooit van gehoord, maar blijkbaar is dat te weinig voedingsstoffen in het bloed. Kinderen krijgen dat als ze bijvoorbeeld een hele tijd diarree hebben en moeten overgeven. Dit komt ook voor bij crashdieet of anorexia. (slik). Wat gebeurt er dan met je lichaam? Je lichaam pakt je vetreserves op om aan genoeg te geraken. Symptomen zijn: geen hongergevoel, misselijkheid, vermoeidheid, diarree,… Doordat hij dus geen honger heeft, eet hij te weinig en doordat hij te weinig eet, geraakt hij niet uit die vicieuze cirkel. We moeten hem dus weer aan het eten krijgen (wat we dus al zo vaak geprobeerd hebben, op zoveel mogelijke manieren…). Het is niet simpel, maar ik begin er nog eens aan, weer vol goede moed want ons zoontje moet en zal erbovenop geraken!
Ik ben dus al 2 dagen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezig met “eten”. Zinnen zoals “als je taart op is, krijg je nog een dessertje” hoor je mij dus meermaals zeggen. Op verpakkingen zoek ik op waar de meeste calorieën in zitten. Fruit en groenten staan momenteel op een laag pitje (op voorschrift van de kinderarts). Eens de kindjes goed aanpakken, kan ik weer een meer gebalanceerd voedingsplan opstellen. Toch vreemd in deze “light” maatschappij om zo omgekeerd bezig te zijn.
August 12th, 2009 at 11:17
Wow… gelijk ik al zei klinkt dat voor een standaard-26-jarige vrouw (met af en toe ‘figuur issues’) als muziek in de oren: ‘als je taart op is, krijg je nog een dessertje’. Maar ik kan me voorstellen dat als je je kindjes gezond probeert op te voeden, het toch wel pijn moet doen. Meer nog als het niet lukt…
Maar zelfs al ken ik je niet zo goed, heb ik toch een heel goed gevoel bij je opvoedkundige kwaliteiten, dus je zult (misschien niet na 1, 2, 3 of zelfs 10 keer) echt wel een manier vinden hoor, al dan niet met hulp.
Veel succes! En op de goeie momenten niet vergeten te genieten he. Mentale energie is (in mijn ervaring) minstens even belangrijke als fysieke!