Op 11 november kwam Sint-Maarten langs bij ons. Miro had echt afgeteld op de kalender. De avond ervoor had hij wel nog erg veel schrik: “Gaat de Sint écht niet naar boven komen in mijn kamer? Echt niet?” Ik kon hem geruststellen en hij sliep even goed als anders! Slapen kan hij altijd en overal, onze slaapkampioen!
De volgende dag vond Miro de brug van de duplotrein in zijn pakje en Matilda kreeg een loop-telefoontje. Matilda had trouwens geen oog voor de cadeautjes, ze zag de rondgestrooide snoepjes liggen (mini-beertjes) en at die allemaal op, het is te zeggen, ze slikte ze gewoon in, er kwam geen knabbelen aan te pas.
We mochten ook naar oma en opa en daar bracht de sint een robot met afstandsbediening voor Miro en een tweelingbuggy voor Matilda. Ook kregen ze lekkere chocolade!
In de winkel waar de sint-chocolade vandaan kwam, werd er ook een wedstrijd georganiseerd: raad hoeveel de chocolade laars weegt en je wint de laars! En ja hoor, oma en opa hebben die gewonnen. Er kwam zelfs nog een schiftingsvraag aan te pas omdat er 2 identieke antwoorden het dichtst bij waren. Resultaat: een laars van 2kg448! Wat kan opa goed schatten!

Tongeren kermis! De eerste keer voor Miro, Matilda en ook voor mij. Maar voor Matilda was het wel heel speciaal: de eerste keer op de draaimolen. En wat heeft ze ervan genoten! Ze geniet van elke seconde, wil alles uitproberen en tiert als het gedaan is! Miro durft ook al meer, sinds hij naar school gaat, is hij toch wel veranderd, waarschijnlijk door zich te vergelijken met de andere kinderen en dan vooral met de durfals! Het is goed zo, laat hen maar plezier hebben, wij hebben evenveel plezier door naar hen te kijken. Op de foto’s zie je hoe Matilda geniet van de attracties en daarna hoe ze reageert als ze eraf moet. Herkenbaar zeker?

Je zou denken dat ze al volop loopt als je deze foto ziet. Maar nee, ze loopt nog niet door. Ze staat al heel stevig alleen, kan al enkele stapjes alleen zetten als ze aangemoedigd wordt, heeft genoeg aan één vingertje om de hele tuin door te wandelen… Maar ze is dus nog niet helemaal vertrokken. Lang zal het niet meer duren!
Ze zit nu trouwens in een heel leuke periode: ze speelt al echt met speelgoed! Ze begrijpt de wereld rondom haar al goed en kan er echt al in “meedraaien”. Ze begrijpt al zoveel en wil al zoveel zeggen! Zo laat ze ook heel vaak haar huil-stemmetje horen als iets niet gaat zoals zij wil. En ja, ruzie met broer hoort daar zeker bij, jaloers zijn op elkaar, ik denk dat het onvermijdelijk een periode is waar ze (en dus ook wij) door moeten. Gouden tips zijn altijd welkom
Ze probeert ook alles na te zeggen wat wij zeggen. Haar eerste tweelettergrepige woordje is er ook al: danke (daaku), echt zooo schattig! We zijn al benieuwd hoe Miro en Matilda gaan converseren met elkaar.

watch?v=RF8J2QuJ5KI

Matilda heeft haar eerste kaarsje al uitgeblazen, figuurlijk dan wel, van blazen was er niet veel sprake, van verwonderd kijken en grijpen naar het vlammetje des te meer. Op vadertjesdag vorig jaar werd onze kleine meid geboren, op vadertjesdag dit jaar vierden we haar eerste verjaardag. Omdat juni voor ons een feestmaand is, vierden we op dezelfde dag ook nog Miro’s 3de verjaardag, Yorbens 6de verjaardag en alle aanwezige vaders, 4 stuks in totaal. Een 7-voudig feest dus! Bijna de helft van de aanwezigen werd gevierd, wat het wel heel bijzonder maakte.
De kindjes amuseerden zich wel enorm! En de groten, wel, die werden al vrolijk van die kleintjes zo te zien lachen en zich amuseren. De grote speeltoren die opa Jan en papa samen gemaakt hadden, viel enorm in de smaak, zoals je in het foto-album wel kunt zien. Alhoewel dat het kasteel nog niet helemaal af is… Het torentje ontbreekt nog.
Hoe groot en hoe dik is ze nu als éénjarige? Een klein fijntje! Ze is 73cm (pc.25) en ze weegt 7kg780 (pc.3). Jaja, ze blijft al een hele tijd de lage curves volgen. Maar je zou haar soms moeten zien eten! Ik kan niet snel genoeg boterhammen smeren voor haar! Een doorjagertje misschien? We zullen wel zien! Als ze maar gezond is!
Intussen zit Miro’s eerste schooljaar er bijna op en mag hij zijn eerste klas-verjaardagsfeestje verwachten op de voorlaatste schooldag. Zijn eerste schoolreis naar de kinderboerderij is ook al een succes geweest. Met maar liefst 3 sportdagen heeft hij zich ook al kunnen inleven in de wereld van de durvers.
Nog een leuke quote van deze week om mee af te sluiten:
Miro kreeg een glaasje limonade te drinken. Hij ging pipi doen en keek dan onderzoekend in zijn potje en vroeg me: “Zitten er nu ook bolletjes in mijn pipi van de limonade?”

Miro zijn eerste optreden zit erop. Weken hebben ze eraan voorbereid, al vanaf de eerste dag dat hij naar school ging eigenlijk. Trots had hij al het “stappenlied” gezongen en gedanst thuis. Hij vertelde dat hij zijn hoed moest opzetten, dat hij dan de muziek moest aanzetten en dan danste hij in rondjes terwijl hij zong van “voor de koetjes en de paardjes zeg ik hiep hiep hoi” en bij die hiep hiep hoi stak hij zijn vuistjes de lucht in. Super vonden wij het!
Vandaag mochten de grootouders komen kijken naar de namiddagvullende revue. Alle kleuterklassen traden op en de 6de klassers deden ook mee. De oma’s en opa’s van Miro zaten vol verwachting te kijken hoe hij het ging doen. En wat denk je? Inderdaad, Miro was zo onder de indruk van het hele gebeuren dat hij enkel tijd had om te kijken. Hij heeft niet zoveel meegedaan. Toen hij bruidsjongen moest spelen (zie foto) heeft hij wel flink meegestapt. En wat hoorden ze nog? Het liedje van hiep hiep hoi ging als volgt “voor de oma’s en de opa’s zing ik hiep hiep hoi.” Hoe hij er koetjes en paardjes van gemaakt had thuis…
Als we zo kijken naar de foto’s, dan merken we wel dat hij nog klein is, hij is de kleinste (en voorlopig jongste) van de bende. Maar eigenlijk vinden we dat helemaal niet erg. Hij wordt zo snel groot… Laat hem nog maar eventjes de kleinste zijn!
Een selectie foto’s van het grootouderfeest kan je bekijken in het foto album.
Als je hem hoort babbelen, dan zou je echt niet denken dat hij nog zo klein is. Hij praat je echt onder tafel! We zeggen wel eens tegen elkaar: hij wordt later journalist of logopedist of leraar… Want uitleggen kan hij als de beste!

Het begint al wat te lukken: samen spelen. Wat wordt dat een uitdaging! Matilda speelt heel graag op het puzzeltapijt en het gebeurt al vaak dat Miro “naast” haar wil spelen. Ze vindt dat een super leuk evenement. Maar dan… Matilda rolt om, draait om haar as, totdat ze het speelgoed zelf kan pakken. Ja, en dan… Soms vindt Miro dat heel plezant en overlaadt hij haar met ALLES wat hij in de buurt vindt, maar soms pakt hij alles af. Dit laatste gebeurt vaker en vaker. Het woord “delen” is een echt WERKwoord voor hem, hij moet er zoveel moeite voor doen, het is zwoegen, zweten en huilen! Herkenbaar zeker? Ah ja, we weten weer wat gedaan!
Matilda is intussen al eerste pogingen aan het doen om te zitten (als ze het niet in de gaten heeft, kan ze al gemakkelijk een minuut recht blijven), maar dan laat ze zich gewoon op haar rug of op haar zij vallen. Ze eet nu ook al meer papjes met brokjes en vindt haar melk nog steeds echt niet het van het. Ze blijft regelmatig zure oprispingen en krampjes hebben, maar er zijn al vaak dagen dat ze er geen last van heeft. Ze zei vorige week heel bewust “papa” (ze bedoelde papa en pakken ermee) en deze week “mama” (ze bedoelt er mama en oma mee). En ze is hevige fan van Miro! Ze volgt hem in alles wat hij doet en zegt. En Miro wil Matilda ook helpen om te leren babbelen. Als ze brabbelt, dan verbetert Miro haar al vaak: “Nee, Matilda, dat is niet “geuh geuh, dat is een blokje!”.
Deze week waren we haar ook eens aan het meten en wegen en dit zijn de resultaten: 68,5cm (wat heel gemiddeld is voor haar leeftijd) en 6kg800 (het gemiddelde voor meisjes is 8kg400). Ze blijft dus een mager sprietje. De zoektocht naar smalle kleertjes is niet altijd gemakkelijk en vaak moeten we dan nog elastiekjes in het nekje steken, anders heeft ze een decolleté van hier tot in Tokyo. Elastiekjes aan haar polsjes misstaan ook niet, zo blijven haar armpjes toch ook wat warm. Maar ze is gezond, dus maken we ons momenteel niet echt zorgen.
Miro is net genezen na een weekje griep met koortsuitschieters tot 40°! Hij heeft er goed van afgezien. Tel daarbij dat Matilda niet goed at en sliep (waarschijnlijk door pijnscheuten van tandjes die er aankomen) en je kunt wel geloven dat deze week druk was. Tel daar ook nog eens bij dat Jan een avond moest overwerken, een avond naar een vergadering moest en ik een avond oudercontact had en je zult wel beseffen dat deze week er eentje was om snel te vergeten. Gelukkig kunnen we steeds rekenen op oma en opa die de kindjes super goed opvangen! Wat zouden we doen zonder hen…
Voor de geïnteresseerden: het foto album werd opnieuw aangevuld.