Het nieuwe jaar is voor onze Miro al een hele belevenis geweest. Zijn 2de schoolweek is al gestart, opnieuw met de nodige traantjes. Hij heeft heel veel tijd nodig om zich aan te passen aan de nieuwe situatie, aan de drukte, aan de kindjes en vooral aan “de speelplaats”. Hij aanziet de speelplaats als iets overweldigends, iets waar hij geen vat op heeft, iets bedreigends, een plaats waar hij letterlijk en figuurlijk omver gelopen wordt. Ocharme, ik voel me schuldig dat ik hem dat moet aandoen. Maar ja, hij moet het leren, het is een onderdeel van naar school gaan.
Onze Matilda zie je hier op de foto lekker gek doen. Amai, dat is een patatje hoor! Die is zelfs nu al minder bang van alles dan Miro! Wat leuk om haar karaktertje beter en beter te leren kennen. Ze kan al even goed observeren als haar broer, ze is meer geïnteresseerd in b(r)abbelen dan Miro, ze schrikt wel evenveel maar ze reageert niet zo emotioneel, ze is heel content als ze wakker wordt, ze kan heel ernstig fronsend kijken, ze tiert als ze iets moet aandoen met mouwen en tiert ook als ze haar muts aan moet doen en tiert ook als er iets niet gaat zoals zij het wil, alé: ze tiert veel! … en zo kan ik wel nog een tijdje doorgaan.
Ze is nu al 7 maanden oud en zou nu moeten leren zitten. Maar er zit precies een scharnier te weinig in haar. Ze is precies een plankje: ofwel ligt ze op haar rug, ofwel staat ze recht (als we haar recht houden natuurlijk!). Maar een tussenstop is er precies niet. Heel grappig om haar te zien tegenstribbelen als we haar op haar poep proberen te “plooien”. Benieuwd wanneer ze zin gaat krijgen!
In het foto album kan je wat nieuwe kiekjes zien. Enjoy!

Gisteren naar kind en gezin geweest en hier zijn de resultaten :
5kg440 (pc.10), 62cm (pc.50) en hoofdomtrek 40cm (pc.25).
Ja, ze gaat dezelfde kant uit als Miro: gemiddelde grootte en zeer mager. Ik krijg telkens dezelfde opmerking: ze heeft een grote, slanke papa zeker? Tsja, ik denk dat ze het eerder meegekregen hebben van andere Van Hoefs.
Qua ontwikkeling heeft ze de laatste 2 weken een hele grote sprong gemaakt: ze kan al heel gericht iets pakken, vasthouden, naar haar mond brengen en erop bijten. Ook kan ze al rollen van buik naar rug en van rug naar buik. Vorig weekend, toen we bij oma en opa in Limburg waren, heeft ze het voor het eerst gedaan. We hebben intussen thuis ook al het park gezet. Nu ligt ze enkel nog in de wieg voor haar dutjes overdag. Het is een beetje met tegenzin dat ik het park uithaal want het betekent dat het “baby’tje” er al wat vanaf is: afscheid nemen van een periode in hun leven is zo moeilijk voor mij, als mama. Maar tegelijk voel ik me wel heel trots op mijn dochtertje dat ze zich zo goed ontwikkelt.
Intussen krijgen we nog steeds babybezoek en dat vinden we wel heel fijn. Dan voelt het nog altijd aan dat ons Matilda toch nog wat baby is.

De fotoreportage van de doopselviering staat vanaf nu online. Je kunt die vinden in het foto album. Het doopkleedje van Matilda was er eentje van Strass. Het mag voor een keer wel eens iets speciaals zijn, niet?
De viering was een succes, misschien omdat hij maar half zo lang duurde dan die van Miro? Toch hebben we alles gezegd wat we wilden zeggen. Het komt vooral door de priester die ons voorging in de viering. Hij draaide er minder paté rond (zoals wij hier wel eens zeggen). En toch heeft hij ons een mooie boodschap meegegeven. En toen we in de doopkapel stonden om wat water over Matilda’s hoofdje te laten gieten, ja, toen gebeurde het: KRIJSEN!!! De priester vroeg bezorgd of hij verder mocht doen? Oh ja, natuurlijk! Roep maar, anders gaan we je niet verstaan. We zijn het al zo gewoon: als ons meisje haar keel openzet, moet je roepen naar elkaar, of gebarentaal gebruiken. Maar in de kapel had haar stem nog meer volume door de echo. Amai amai! God zal ons meisje zeker bermerkt hebben!
Het feestje achteraf was heel gezellig. Leuk om de hele familie nog eens samen te zien! De champagne van peter Jan smaakte subliem. Zo heb ik het toch gehoord, want door de borstvoeding drink ik nog altijd geen alcohol. De vlaaien van meter Marie-Jeanne smaakten heerlijk. Voor het andere eten en drinken hadden we zelf gezorgd. Maar het was eigenlijk gewoon heel leuk om gezellig wat te babbelen en samen te zijn. Misschien is het volgende feestje voor de hele familie de eerste communie van Miro?

Wij hebben slaapkopjes van kinderen. Dat is erfelijk, toch in ons gezin. Miro sliep vannacht van 20u tot 8u en ons meisje van nog geen 3 maanden oud sliep vannacht van 21u30 tot… Wel, het is nu 9u20 en ik heb haar nog niet gehoord. Ik denk dat ik haar wakker zal maken, net zoals ik de laatste paar dagen doe. Wat een luxe!!! We gaan die uren van allebei wel moeten vervroegen tegen december, want als ik ga werken, moeten ze er toch uit rond 7u. Hopelijk lukt het tegen dan!
Volgende week mag je hier nog een heleboel foto’s verwachten, samen met een verslag van de doop van zondag.

Even een update over de gezondheid van ons meisje. Wie ons de laatste weken gehoord of gezien heeft, weet dat Matilda veel last had van zure oprispingen en krampen. Vooral ’s avonds en ’s nachts krijste ze vaak uren aan een stuk. Op 8 juli verbrak ze opnieuw een record: ze sliep amper anderhalf uur die nacht. De dag erop begonnen we gaviscon te geven, na advies van de huisdokter in te winnen.
Nu zijn we enkele weken verder en ze heeft al 3 nachten na elkaar echt doorgeslapen! Haar laatste voeding is tussen 23u en 23u30, tegen 00u30 slaapt ze en ze wordt terug wakker rond 7u45! Ik schrik dus al 3 dagen als ik naar de wekker kijk. Is het door de gaviscon die goed begint te werken? Is het haar maagklep die al beter sluit? Is het nog iets anders? Ik weet het niet… Feit is dat ons meisje veel vrolijker is en nog zelden krijst van de pijn. Wat zijn we blij! Die gaviscon mogen we vanaf volgend weekend proberen af te bouwen. Benieuwd of de problemen van de baan zullen zijn. Fingers crossed!
Voor de geïnteresseerden: het foto album is aangevuld met wat sfeerfoto’s van juli.

Miro 2 jaar betekent dit jaar ook 2 keer feest! We zullen er echter geen gewoonte van maken, geen 3 feesten volgend jaar. Op 13 juli vierden we hier thuis de verjaardag van Miro en Yorben, samen al 7 jaar! We hadden die nacht ons bed niet veel gezien, alles bij elkaar misschien een uur of 3? Matilda had heel veel gehuild van de pijn, ocharme ons klein schatje. Maar onze altijd enthousiaste peuter monterde ons ’s morgens alweer op!
Papa had superleuke ballonkronen gemaakt. Yorben mocht zijn kaarsjes eerst uitblazen. Hoewel Miro het goed bestudeerd had, wilde hij zijn kaarsjes toch niet uitblazen. Was hij bang of verlegen omdat iedereen naar hem keek? Ahja, volgend jaar dan maar?
In de namiddag klaarde het weer op zodat we nog heerlijk konden genieten van het zonnetje. De kindjes amuseerden zich ook flink, zowel buiten als binnen. Met zoveel nieuw speelgoed, ze werden weer ongelooflijk verwend! Miro kent de woorden “cadeautje” en “pakje” ook maar al te goed. Wat wil je ook, al die mensen die hier al op geboortebezoek kwamen de laatste weken en dan nog zijn verjaardag…

Het eerste jaar is één en al groeispurt. Dat werd me gisteren alweer duidelijk bij kind en gezin, toen ik voor de gehoortest ging. Ze is nu 3,5 week oud, weegt 4,2kg en is al 55cm groot! (bij de geboorte 3kg470 en 50,5cm). De gehoortest ging trouwens zeer goed.
De medewerkster had wel nog wat advies in verband met het krijsen ’s avonds. Ze heeft grote vermoedens dat Matilda het zuur heeft, eventueel in combinatie met een milde vorm van koemelkallergie. Om dit tweede uit te sluiten, sta ik even op een soja-dieet voor een week. En voor die zure oprispingen proberen we haar nu na elke maaltijd recht te houden en haar veel meer in de babyrelax te leggen. Op hoop van zegen, want je kleine ukkie zo zien kronkelen van de pijn, dat doet je eigen hart ook echt zeer! Deze nacht heeft ze trouwens een record verbroken: zo laat mogelijk opblijven: tot 3u25! En de nacht ervoor had ze ook een record verbroken, maar dan het omgekeerde: dan was ze al in slaap rond 23u30. Ik ben benieuwd hoe het zal lopen volgende week, want dan moet Jan weer gaan werken. Dus, collega’s: als Jan op zijn werk opeens met zijn ogen dicht zit en hij maakt zo van die snurkende geluidjes, dan is hij waarschijnlijk in slaap gevallen waar hij zit. Watch out!