Zaterdag is Miro 2 jaar geworden. Wat een grote jongen al. We waren dit weekend in Limburg, bij oma en opa ginder. Zaterdag was het eigenlijk dubbel feest: naast Miro’s verjaardag vierden we ook een geboortefeestje voor Matilda. Heel wat familieleden van papa kwamen ons meisje bewonderen. Het was een gezellige bedoening maar Miro heeft het nog altijd wat moeilijk met drukte. Reken daarbij nog zijn peuterpuberteit en het kan niet meer stuk. Hij had er dit weekend wel weer super veel last van: “ik ben twee en ik zeg nee” was een uitdrukking die hem heel goed paste. Of hoe je je eigen zoon soms een ettertje kunt vinden op die leeftijd. Erg hé, daarna heb ik er dan weer ongelooflijke schuldgevoelens over! Ik denk dat iedereen dat wel eens heeft maar dat de meesten het niet durven toegeven?
Oh ja, uiteindelijk heeft Miro (tussen het huilen en koppig zijn door) zich wel goed geamuseerd. Hij heeft heel leuk getekend met opa Eddie, heeft helpen koken met oma Marie-Jeanne, heeft veel gepuzzeld en met blokken gebouwd met Tantann, heeft gevoetbald met nonkel Hans en heeft zijn nieuwe glijbaan uitvoerig bekeken en al “een beetje” erop durven spelen. Ja, Miro heeft wat tijd nodig om met iets nieuws te spelen, zeker als het er “gevaarlijk” uitziet.
Matilda heeft iedereen overdag gecharmeerd en heeft het ons weer wat moeilijker gemaakt ’s avonds. Oma en opa weten nu ook wat we bedoelen met “krijsen tot ze geen adem meer heeft”. Ja, nog steeds tot 1u ’s nachts of nog langer… Tsja, niet veel aan te doen, we proberen zoveel mogelijk te genieten overdag en wisselen elkaar wat af ’s avonds. Ons meisje heeft pit!
De foto’s hadden wat vertraging, maar ze zijn intussen aangevuld.

Vanmiddag mochten we naar huis! Het leek alweer zo lang geleden dat ik met weeën naar het ziekenhuis gereden werd, maar eigenlijk is het nog geen week… Ik werd weer helemaal emotioneel als ik langs de gang van het verloskwartier kwam, maar deze keer lag Matilda in de maxi-cosi en is mijn buik leeg. Alhoewel, leeg lijkt hij alleszins nog niet, hij is nog zo opgezwollen als een luchtballon.
Nu we thuis zijn, hebben we nog heel wat organiseerwerk. Gelukkig is Jan nog 3 weken thuis om alles in goede banen te helpen leiden.
En Miro? Hoe reageert Miro op de hele situatie? Wel, in het ziekenhuis was hij erg verlegen, keek hij zeer weinig naar zijn zusje en vond hij het maar niks dat ik daar in een bed zat. Na enkele dagen ontdooide hij al meer, maar het bleef vreemd. Hij bleef vooral bij oma en opa en hij is het daar wel gewoon, maar hij voelde toch dat het deze keer iets “speciaals” was. We waren dan ook super blij dat hij deze namiddag enthousiast reageerde op zus hier thuis. Kusjes, knuffeltjes, gaan kijken naar de wieg, kijken hoe zus drinkt bij mama,… alles vond hij super interessant en bekeek hij met grote ogen. Hij brengt haar een bavetje, raapt haar sokjes op als ze die laat vallen,… Benieuwd of het zo zal blijven!
Alvast bedankt voor alle lieve gelukwensen die we mochten ontvangen, de leuke bezoekjes, telefoontjes, mailtjes, kaartjes, en noem maar op!

Om helemaal “mee” te zijn, staat Matilda nu al op Youtube. Het filmpje is gemaakt in de arbeidskamer, toen we net terugkwamen uit de verloskamer. Matilda is er dus nog maar een uurtje en ja hoor, ze is al heel actief!

(update : video uit de pagina verwijderd en link geplaatst, dit gaf problemen in combinatie met de foto’s.)

De trotse papa gaat met zijn *kuch* laatste krachten nog wat fotootjes online plaatsen. Eigenlijk valt het allemaal nog wel mee, want ik heb nog 3 uur mogen slapen vannacht, Miranda niet. En toch heeft ze dat schitterend gedaan, zoals je hieronder wel kan lezen. Ik ben dan ook supertrots op mijn vrouwtje. Zonder haar was het nooit gelukt! (evident :P) En natuurlijk ben ik apetrots op Matilda. Net zoals alle grootouders, waarvan er 50% hier zit mee te lezen terwijl ik dit typ. (hilariteit allom). Druppelsgewijs zullen er wel meerdere foto’s verschijnen in het fotoalbum. Dus allen daarheen!

Vandaag, om 12u24 zijn we de trotse ouders geworden van een dochter. Ze kreeg van ons de naam Matilda. Ze meet 50,5cm en weegt 3kg470. Ze is precies 10 dagen over tijd geboren, één dagje voordat we een afspraak hadden met de gynaecoloog om de bevalling in te leiden.
Kun je een mooier vadertjesdagcadeau bedenken?

Hier al een kort bevallingsverslag, voor de geïnteresseerden:
Zaterdag al de hele dag wat voortekenen (slijmprop, harde buiken, zeer emotioneel), vanaf 18u30 lichte weeën, maar totaal onregelmatig, vanaf 1u30 regelmatige weeën ongeveer om de 5 minuten, iets voor 3u vertrokken naar de materniteit, aankomst 3u35, al 3 cm opening geconstateerd, ontsluiting verliep dan zeer traag omdat het hoofdje gekanteld lag naar achteren en niet op de baarmoederhals duwde, de vroedvrouw nu en dan een half centimetertje “geforceerd”, rond 10u brak de gynae de vliezen, dan had ik 6cm opening, weeën waren nog moeilijk op te vangen, rond 10u45 in het relaxatiebad verder “gearbeid”, vroedvrouw en gynae nog wat halve centimeters geforceerd, proberen het hoofdje te kantelen door andere standjes (jaja, niet gemakkelijk tijdens weeën die dan al per 3 kwamen en laaaaang duurden), ik denk dat de buren nogal duidelijk hoorden dat ik pijn had, ik schrok soms van mezelf welke oerkreten eruit kwamen, ik zag het nu en dan echt niet meer zitten maar je kunt moeilijk op de pauze knop duwen, uiteindelijk rond 12u20 naar het verloskwartier met 9cm en nog “een randje”, dat randje weggewerkt (vraag me niet meer hoe, tegen dan wist ik het allemaal niet meer) daarna nog 1 wee moeten puffen voordat de gynae er was, dan 2 persweeën en ze floepte eruit!

De hele tijd heeft ons meisje niet 1 keer last gehad van de weeën! Ze voelde zich kiplekker! Voor mij was het heel zwaar, maar ik ben uiteindelijk blij dat ik alles helemaal natuurlijk heb kunnen meemaken. Zonder de hulp van superpapa en de vroedvrouw Els zou het mij nooit gelukt zijn. Het is heel pijnlijk en vermoeiend, maar het loont zo de moeite! En de adrenaline is nog altijd mijn bloed niet uit, ik ben nu al zo lang wakker… Maar dat kleine wondertje is zo mooi om naar te kijken! Zo zonde om mijn ogen dicht te doen en te slapen, ik wil nu zo hard genieten!
Straks zet papa hier wel nog een eerste foto bij en eventueel nog wat commentaar. En ik vermoed dat er nog heeeeel veel foto’s en postjes gaan volgen de volgende dagen!

Intussen al 7 dagen over tijd. Vanmorgen moest ik een half uurtje aan de monitor liggen. Men vertelde ons dat de baby zich nog steeds in topvorm voelt, maar dat die gewoon nog geen zin gehad heeft om de bevalling te starten. We wachten nog steeds af, liever een spontane (veel) te late bevalling dan een inleiding. Zaterdag moet ik terug aan de monitor (als ik tegen dan nog niet bevallen ben). Dan zien we verder. Lichamelijk voel ik me heel moe, al mijn energie gaat naar mijn buik. Emotioneel is het de laatste dagen wel wat moeilijker geworden, de geboorte is zo dichtbij maar het niet weten wanneer precies… Soms voel ik me ook onzeker: is alles nog ok met de baby? Zeker als ik een paar uur geen beweging voel, dan begin ik heel onrustig te worden. Maar zo’n half uurtje aan de monitor kan me dan wel helemaal geruststellen.
Ik weet dat jullie ook zo nieuwsgierig zijn, wij ook!!! Maar nog eventjes geduld…

Ik heb nog enkele laatste wijzigingen aangebracht aan de site, zodat deze helemaal klaar is voor het grote moment! Helaas laat dat moment nog wat op zich wachten en zit ik hier dus opgescheept met een ongeduldige vrouw, een ongeduldige familie en een ongeduldige schoonfamilie. Om dan nog maar te zwijgen van de ongeduldige collega’s en vrienden en kennissen. De enige die in de hele situatie zijn kalmte kan blijven bewaren is Miro. Maar wat had je gedacht? Die is veel te erg bezig met puzzels leggen en buiten spelen.

Vermits Miranda zo ongeveer al alles in orde gebracht heeft (ik moest ze tegenhouden of ze zou beginnen laminaat leggen in de andere kamers), was het vandaag een rustige dag. Zo heb ik wat tijd kunnen spenderen aan de site. Een beetje wijzigingen aan de grootte van de lettertypes, wat ongebruikte navigatie opgekuist. Maar vooral het fotoalbum heeft een broodnodige facelift gekregen. Het lijkt me nu alleszins veel overzichtelijker. Ook kan je nu commentaar achterlaten bij de verschillende fotosets. Moesten er klachten zijn, dan mag je die altijd doorsturen naar ondergetekende.

Overigens wil ik toch nogmaals erop wijzen dat een account aanmaken bij flickr driedubbel en dik de moeite is. Zo kan ik je toevoegen aan onze vriendenlijst en kan je via flickr zelfs de originele formaat foto’s downloaden. Daarnaast staan er nog veel meer andere foto’s die de selectie op de site niet haalden. Alle info hier.