Op Miro’s school is het deze week een echte feestweek! Grootouderfeest, ouderfeest, carnaval. Er blijven maar 2 dagen meer over: 1 voor een algemene repetitie en 1 om uit te rusten. Na een zenuwslopende maand is het echt zover: Miro durft! Hij heeft niet gehuild, nee, hij keek zelfs trots! Als ridder heeft Miro een echte overwinning geboekt op zichzelf! Wat een grote stap voor hem.
Het schild is hij ook heel trots op. Hij heeft het samen gemaakt met opa Eddie. De hand staat symbool voor “handig zijn” en de hoefijzertjes, ja, dat spreekt voor zich zeker?
Matilda ging mee met oma Rita en opa Jan. Maar het is geen schootjezitter en gewoon toekijken is al zeker niks voor haar. Meedoen, dat wilde ze! Zij zal het heerlijk vinden om volgend jaar ook naar school te mogen, daar kijkt ze nu al naar uit. (maar wij nog niet, laat ons nog maar wat genieten van ons peutertje!)
De juffen op school hebben het beste uit de kinderen gehaald. Zo verrijkend voor de kinderen! (Ik vraag me af of ik het ook zo zou zien als ik zelf niet in het onderwijs zou zitten… ik hoop het wel).
Nu ja, de foto’s spreken voor zich!

Wat is dat toch een uitdaging: samen spelen. En zeker als er een perfectionistische broer een beeld in zijn hoofd heeft van “het perfecte spel” en dat kleine zus het enerzijds niet goed begrijpt en anderzijds ook wel in een neen-periode zit. Ik zucht vaak eens heel diep en laat ze nu en dan eens schreeuwen tegen elkaar. Ze moeten toch leren rekening houden met elkaars gevoelens en wensen? Maar hoe doe je dat? Opvoeden is echt het moeilijkste wat er bestaat. Dat gevoel heb ik toch vaak hoor! Maar de momenten dat het lukt (zie foto) is het suuuuuuuuuuper genieten!
Het wordt ook wel tijd dat ze terug naar buiten kunnen. Het spelen in de living is wel saai na een tijd. De glijbaan, de kippen, het gras, het huisje… Alles ziet er nu zo aanlokkelijk uit! Lente: kom maar gauw!
Met de lente komt ook onze verbouwing heel dichtbij. We starten volgend weekend. Duimen maar!!!
Het foto album is ook weer wat aangevuld. Als je wilt zien hoe onze spruitjes veranderen, dan neem je maar eens een kijkje daar.

Gisteren zijn we op controle geweest bij kind en gezin. Matilda werd weer gewogen en gemeten en dit zijn de resultaten:
79,5 cm : percentiel 20
9kg 030g : percentiel 3
Ze volgt dus de curve van “klein tenger pietje”. Voor de rest is ze gezond verklaard. Enkel nog wat vocht achter haar linker oortje dat maar niet weg gaat, maar als ze er geen last van heeft, moet er geen buisje gestoken worden. Hopelijk verdwijnt het vanzelf, eens ze een tijdje geen verkoudheden meer heeft (ik vermoed dus tegen de zomer pas).
We zijn toch wel opgelucht dat ons meisje genoeg groeit en bijkomt en vooral dat ze goed ontwikkelt: ze loopt echt heel vast, ze praat al met kleine zinnetjes, ze heeft het woordje “neen” al ontdekt, … Een echte peuter dus!
Onze Miro wordt niet meer onderzocht in kind en gezin: voor hem wachten we het eerste medisch onderzoek af op school. Dat is gepland in het 2de semester. We weten dat hij 13kg weegt (voor 3,5jr is dat ook weinig ja, dat is ongeveer percentiel 5, dus hij is ook even tenger als zus). Maar hoe groot hij is… Ik weet het eigenlijk niet. Het is iets tussen 95cm en 1meter. We zullen hem nog wel eens tegen de muur zetten met een winkelhaak ofzo…

De kerstvakantie is al goed ingezet! Zoveel centimeters sneeuw! Deze week vonden de kindjes het al heel mooi om naar te kijken en was Matilda zeer geïnteresseerd om het te ontdekken (kijken, ruiken, proeven, voelen, kneden…). Dit weekend was het toch wel ideaal weer om een sneeuwman te maken met Miro: hoe rol je een sneeuwbal, hoe bouw je de sneeuwballen op elkaar, hoe maak je een gezichtje,… Het was voor hem precies allemaal nieuw. Hij was vooral heel kieskeurig in de keuze van de mond: achteraan onze tuin, onder de eik, zochten we onder de sneeuw naar een geschikte lachende mond. Uiteindelijk heb ik de knoop moeten doorhakken, want geen enkel takje was goed genoeg voor Miro. Hij had iets in gedachten, en vond het niet terug tussen de takjes. Ons pietje precies!
Matilda was aan het genieten van een heerlijk middagdutje toen de sneeuwman het levenslicht zag en eerlijk gezegd: ze was helemaal niet onder de indruk toen ze wakker werd. Ze reageerde alsof de sneeuwman er al altijd geweest was. Wacht maar tot volgend jaar: dan kan zij ook mee sneeuwballen maken en helpen rollen! Eens zien hoe indrukwekkend ze het dan zal vinden!
In het foto album (rechterkolom) vind je alweer nieuwe foto’s.

Met een klasje van op school gingen we laatst naar de kinderboerderij waar ze ons klaaskoeken leerden bakken. Met het receptje bij de hand, wou ik het thuis ook eens proberen. Na hun middagdutje op woensdagnamiddag wou ik aan de slag gaan. Maar pech oh pech, Miro kwam maar weer eens met zijn verkeerde been uit bed en had maar één antwoord klaar op al mijn vragen: “neen”. En als Miro zo opstaat, is daar weinig aan te doen, tenzij hij het zelf wilt. Hem negerend, ben ik dan maar met Matilda aan de slag gegaan om het deeg te maken. Gelukkig draaide Miro beetje per beetje bij en wilde hij ook meedoen. Matilda vond de deegrol en het stiekem proeven van het deeg het leukst. Miro vond het schilderen met eigeel wel het plezantst. ’s Avonds, toen papa thuis kwam, was Miro daar al met een hele bakplaat! Trots dat hij was!

Roze, prinsesjes, bloemen, frullekes,… Ja, we doen er ook aan mee. Want zeg nu zelf: het is toch schattig. Ons kleine prinsesje is inmiddels al een goeie 16 maanden oud en ze is momenteel een vrolijke peuter die alles een uitdaging vindt. Ze heeft lef en ze is niet kleinzerig. Bij vreemden is ze wel beschaamd, een tikkeltje verlegen, maar ze ontdooit wel snel. Dé truc om haar vertrouwen te winnen is momenteel “kijken in boekjes”. Ook papegaait ze alles na wat iedereen zegt. Ze zingt al graag liedjes mee, oefent nu om achteruit en zijwaarts te lopen, wil al vanalles alleen doen (wasmachine vullen, kleertjes afdoen, jasje aan de kapstok hangen, eten en drinken,…) en dat lukt vaak al. Maar soms is het zeer frustrerend voor haar en dan tiert ze wel héél hard. Maar haar helpen: nee hoor! Ze smijt het dan nog liever heel hard op de grond. Een karaktertje heeft ze al, en dat merken we meer en meer. Ze kan al zoveel en het lijkt alsof ze elke dag bijleert momenteel. Wat genieten we van ons kleine prinsesje.
Intussen hebben we het foto album nog wat aangevuld. Maar we merken dat we de laatste maanden veel te weinig foto’s getrokken hebben. We zijn zo hard bezig met de voorbereidingen van onze verbouwingen, dat we iets minder tijd hebben… Onze bouwaanvraag is binnen, dus we moeten nu heel wat opzoeken over materialen, aannemers, … en dat slorpt wel heel veel tijd op. Hopelijk gaan al die voorbereidingen ons een heel vlotte verbouwing opleveren met een mooi resultaat. Fingers crossed. En als jullie nog tips hebben: laat het ons maar weten! Alle info welkom!

Vorig schooljaar startte Miro in een splinternieuw peuterklasje. De nieuwe klas was net aangebouwd, je kon de verse cement nog ruiken. Juf deed haar best om de kindjes alles te bieden wat ze nodig hadden. De tijdelijke zithoek waren enkele bakken met planken erop. Voor friemelende peuters was dat niet zo veilig. Opa Jan stelde dan ook voor om enkele bankjes te maken voor het klasje.
De hele vakantie is hij er mee bezig geweest. Elke keer ging Miro kijken in het kot: eerst waren er enkel planken, daarna werden ze verzaagd, dan geschaafd, dan begonnen er meer vormen in te komen, de scherpe kantjes werden afgerond, de latjes werden vernist, en eens ze verlijmd werden, ja dan pas kon Miro het echt zien: BANKJES!
Miro was supertrots op zijn opa toen we de bankjes naar de klas brachten. Zal hij later ook zo handig worden als opa? Zal hij die passie geërfd hebben? Eerst die angst voor het lawaai van de machines overwinnen en dan zien we wel