Uit de onderzoeken in het ziekenhuis bleek dat Matilda haar vertering niet zo goed was. Waarschijnlijk kwam ze daardoor zo weinig bij, alhoewel ze zoveel at. We moesten eerst Nutramigen 2 proberen, dat is een voorverteerde melk. Amai, dat is zuuuuur. Matilda weigerde die melk echt volledig. Ik kan het haar niet kwalijk nemen want toen ik proefde, dacht ik eerder aan kots.
De volgende stap was overschakelen naar soya melk. Na een weekje soya ging ik naar kind en gezin om haar te wegen en te meten. Als ze na een week niet goed was bijgekomen, moesten we opnieuw naar de kinderarts voor meer onderzoeken. Maar ja hoor, ze was bijgekomen! Ze weegt nu 7kg200 (pc.5) en ze is nu 70cm (pc.45). Het is de eerste keer in 5 maanden dat ze qua gewicht niet zakt in haar curve. OEF! Soya melk is dus hopelijk een goede oplossing voor haar.
Intussen heeft ze ook al 2 tandjes en kruipt ze ook al overal rond en wil ze alles ontdekken. Ze kruipt wel niet op haar knieën, maar wel op haar buik. Sluipen noemen ze dat zeker? We zijn momenteel wat meer op ons gemak, nu ze goed bijkomt.

Vandaag zijn we naar de kinderschoenwinkel geweest om eerste schoentjes te kiezen voor Matilda. Ze staat al zo graag op haar voetjes, maar op haar sokjes glijdt ze zo weg. Haar bobuxjes begonnen ook al wat te verslijten en we vonden het de moeite niet meer om nog nieuwe slofjes te kopen, wie weet stapt ze binnen een paar maanden al? Het kan soms snel gaan. Eerst werden haar voetjes zorgvuldig geïnspecteerd en het verdict was: ofwel poppenschoentjes ofwel de allersmalste uit de winkel, en liefst nog met vetertjes, om nog extra te kunnen toesnoeren. Matilda vindt ze alvast een hit! Alweer een stapje dichter naar een echte peuter.

Gisteren was ik met Matilda voor de eerste keer naar het ziekenhuis geweest, naar een kinderarts. Eergisteren bij kind&gezin hadden ze me doorverwezen omwille van 2 dingen: aritmische hartslag en stagnerende groeicurves. Amai, wat waren we geschrokken! Zo ongerust dat er met ons kleine meisje iets aan de hand zou zijn! Gelukkig kon ik de dag erna al bij de arts terecht. Na een half uur anamnese en een eerste onderzoek, stuurde die ons door naar radiologie (foto’s en echo van borst- en buikholte) en pediatrie (electrocardiogram en bloedafname). Wat weten we ondertussen? Haar hartje zou piekfijn in orde zijn, die aritmieën zouden wel vaker voorkomen bij baby’s en zouden veroorzaakt worden door de ademhaling (dikke OEF). En haar gewicht die zo laag blijft? Dat wordt nu nog verder onderzocht. Ze is bijna 9 maanden oud en is 69cm groot en weegt amper 6kg880. En toch eet ze veel! Hopelijk kan de KA ons volgende week geruststellen en misschien kunnen we haar helpen door het een of ander? We houden jullie wel op de hoogte.

Matilda was toch al enkele weken aan het oefenen, maar nu lukt het dus écht: ze kan zitten! Miro vindt het super dat hij nu veel meer kan samen spelen op het speeltapijt. En Matilda? Ja, die is de grootste fan van Miro en verdraagt zelfs dat hij met haar stoeit! Miro pakt vanalles af als ze aan het spelen is, maar we werken eraan.
Matilda brabbelt nu ook echt, heel veel klanken en toonhoogtes, het lijken soms al echte conversaties. Onze baby is meer en meer een peutertje aan het worden. Echt kruipen kan ze nog niet, ze is een op-haar-buik-achteruit-schuivend-meisje momenteel, maar ook een rond-draaiend-tolletje-op-de-buik en ze rolt vooral heel veel van haar buik naar haar rug en omgekeerd. Op haar verzorgingskussen moet je haar bijna in een wurggreep houden om haar pamper te verversen! Wat wordt ze mobiel.
Ze zit ook in de periode van “alles pakken en in de mond” en “alles op de grond” en “ik voel me veilig bij mama”. Allemaal zo herkenbaar van toen Miro zo oud was en toch is ze zo anders van karakter. Het is nog veel meer een “patatje” dan dat Miro was. Als je jouw definitie van “patatje” wil delen, graag! We hebben het er laatst nog over gehad met oma, en blijkbaar is dat een uitdrukking die niet overal gebruikt wordt. Dus als jij er een definitie van hebt: zet die maar in de reacties!

Carnaval! Tantann had haar schmink meegedaan naar haar klasje om de leerlingen weer om te toveren in de leukste wezentjes. Toen Miro die schmink zag staan, werd hij wel wat nieuwsgierig. Om hem over te halen om het te proberen, heb ik me eerst laten beschilderen. Miro vond het wel leuk om mama te zien veranderen in een clown. Toen hij mocht kiezen, wilde hij een leeuwtje worden. Je had hem moeten zien zitten: muisstilletjes! Hij mocht alle kleurtjes kiezen en mocht kiezen waar de schmink mocht (wangen, neus,…). Dat is dé manier om zijn “peuter-puber-neen” te doorbreken: hem zelf laten kiezen! Hij was heel voorzichtig en er mocht niks aan zijn mond of ogen… Maar wat waren we trots op ons lieve leeuwtje!

Miro zijn eerste optreden zit erop. Weken hebben ze eraan voorbereid, al vanaf de eerste dag dat hij naar school ging eigenlijk. Trots had hij al het “stappenlied” gezongen en gedanst thuis. Hij vertelde dat hij zijn hoed moest opzetten, dat hij dan de muziek moest aanzetten en dan danste hij in rondjes terwijl hij zong van “voor de koetjes en de paardjes zeg ik hiep hiep hoi” en bij die hiep hiep hoi stak hij zijn vuistjes de lucht in. Super vonden wij het!
Vandaag mochten de grootouders komen kijken naar de namiddagvullende revue. Alle kleuterklassen traden op en de 6de klassers deden ook mee. De oma’s en opa’s van Miro zaten vol verwachting te kijken hoe hij het ging doen. En wat denk je? Inderdaad, Miro was zo onder de indruk van het hele gebeuren dat hij enkel tijd had om te kijken. Hij heeft niet zoveel meegedaan. Toen hij bruidsjongen moest spelen (zie foto) heeft hij wel flink meegestapt. En wat hoorden ze nog? Het liedje van hiep hiep hoi ging als volgt “voor de oma’s en de opa’s zing ik hiep hiep hoi.” Hoe hij er koetjes en paardjes van gemaakt had thuis…
Als we zo kijken naar de foto’s, dan merken we wel dat hij nog klein is, hij is de kleinste (en voorlopig jongste) van de bende. Maar eigenlijk vinden we dat helemaal niet erg. Hij wordt zo snel groot… Laat hem nog maar eventjes de kleinste zijn!
Een selectie foto’s van het grootouderfeest kan je bekijken in het foto album.
Als je hem hoort babbelen, dan zou je echt niet denken dat hij nog zo klein is. Hij praat je echt onder tafel! We zeggen wel eens tegen elkaar: hij wordt later journalist of logopedist of leraar… Want uitleggen kan hij als de beste!

Het begint al wat te lukken: samen spelen. Wat wordt dat een uitdaging! Matilda speelt heel graag op het puzzeltapijt en het gebeurt al vaak dat Miro “naast” haar wil spelen. Ze vindt dat een super leuk evenement. Maar dan… Matilda rolt om, draait om haar as, totdat ze het speelgoed zelf kan pakken. Ja, en dan… Soms vindt Miro dat heel plezant en overlaadt hij haar met ALLES wat hij in de buurt vindt, maar soms pakt hij alles af. Dit laatste gebeurt vaker en vaker. Het woord “delen” is een echt WERKwoord voor hem, hij moet er zoveel moeite voor doen, het is zwoegen, zweten en huilen! Herkenbaar zeker? Ah ja, we weten weer wat gedaan!
Matilda is intussen al eerste pogingen aan het doen om te zitten (als ze het niet in de gaten heeft, kan ze al gemakkelijk een minuut recht blijven), maar dan laat ze zich gewoon op haar rug of op haar zij vallen. Ze eet nu ook al meer papjes met brokjes en vindt haar melk nog steeds echt niet het van het. Ze blijft regelmatig zure oprispingen en krampjes hebben, maar er zijn al vaak dagen dat ze er geen last van heeft. Ze zei vorige week heel bewust “papa” (ze bedoelde papa en pakken ermee) en deze week “mama” (ze bedoelt er mama en oma mee). En ze is hevige fan van Miro! Ze volgt hem in alles wat hij doet en zegt. En Miro wil Matilda ook helpen om te leren babbelen. Als ze brabbelt, dan verbetert Miro haar al vaak: “Nee, Matilda, dat is niet “geuh geuh, dat is een blokje!”.
Deze week waren we haar ook eens aan het meten en wegen en dit zijn de resultaten: 68,5cm (wat heel gemiddeld is voor haar leeftijd) en 6kg800 (het gemiddelde voor meisjes is 8kg400). Ze blijft dus een mager sprietje. De zoektocht naar smalle kleertjes is niet altijd gemakkelijk en vaak moeten we dan nog elastiekjes in het nekje steken, anders heeft ze een decolleté van hier tot in Tokyo. Elastiekjes aan haar polsjes misstaan ook niet, zo blijven haar armpjes toch ook wat warm. Maar ze is gezond, dus maken we ons momenteel niet echt zorgen.
Miro is net genezen na een weekje griep met koortsuitschieters tot 40°! Hij heeft er goed van afgezien. Tel daarbij dat Matilda niet goed at en sliep (waarschijnlijk door pijnscheuten van tandjes die er aankomen) en je kunt wel geloven dat deze week druk was. Tel daar ook nog eens bij dat Jan een avond moest overwerken, een avond naar een vergadering moest en ik een avond oudercontact had en je zult wel beseffen dat deze week er eentje was om snel te vergeten. Gelukkig kunnen we steeds rekenen op oma en opa die de kindjes super goed opvangen! Wat zouden we doen zonder hen…
Voor de geïnteresseerden: het foto album werd opnieuw aangevuld.

Het nieuwe jaar is voor onze Miro al een hele belevenis geweest. Zijn 2de schoolweek is al gestart, opnieuw met de nodige traantjes. Hij heeft heel veel tijd nodig om zich aan te passen aan de nieuwe situatie, aan de drukte, aan de kindjes en vooral aan “de speelplaats”. Hij aanziet de speelplaats als iets overweldigends, iets waar hij geen vat op heeft, iets bedreigends, een plaats waar hij letterlijk en figuurlijk omver gelopen wordt. Ocharme, ik voel me schuldig dat ik hem dat moet aandoen. Maar ja, hij moet het leren, het is een onderdeel van naar school gaan.
Onze Matilda zie je hier op de foto lekker gek doen. Amai, dat is een patatje hoor! Die is zelfs nu al minder bang van alles dan Miro! Wat leuk om haar karaktertje beter en beter te leren kennen. Ze kan al even goed observeren als haar broer, ze is meer geïnteresseerd in b(r)abbelen dan Miro, ze schrikt wel evenveel maar ze reageert niet zo emotioneel, ze is heel content als ze wakker wordt, ze kan heel ernstig fronsend kijken, ze tiert als ze iets moet aandoen met mouwen en tiert ook als ze haar muts aan moet doen en tiert ook als er iets niet gaat zoals zij het wil, alé: ze tiert veel! … en zo kan ik wel nog een tijdje doorgaan.
Ze is nu al 7 maanden oud en zou nu moeten leren zitten. Maar er zit precies een scharnier te weinig in haar. Ze is precies een plankje: ofwel ligt ze op haar rug, ofwel staat ze recht (als we haar recht houden natuurlijk!). Maar een tussenstop is er precies niet. Heel grappig om haar te zien tegenstribbelen als we haar op haar poep proberen te “plooien”. Benieuwd wanneer ze zin gaat krijgen!
In het foto album kan je wat nieuwe kiekjes zien. Enjoy!